Persoonlijke ervaringen - op camino met Go SantiaGo
Linda op de camino Frances
Persoonlijke ervaring Linda
Van St Jean Pied de Port naar Burgos - 285 km
In oktober 2023 ben ik op pad geweest met Margaretha op de Camino Frances. Het was een prachtig avontuur in alle opzichten. De fysieke uitdaging, het onverwachte, niet weten wat de dag je brengt, het lopend onderweg zijn, de hele dag buiten zijn, de ontmoetingen en het alleen maar toch samen zijn. Een ervaring die trots en blij maakt. Margaretha heeft mij wegwijs gemaakt in het pelgrimeren. We zijn samen met een groepje van 5 op pad gegaan er is alle ruimte om er je eigen Camino van te maken. Vrijheid staat bovenaan. Ik heb alle vertrouwen om de volgende keer alleen op pad te gaan, hoewel ik voor de gezelligheid en het samen onderweg zijn, zo weer mee zou gaan met Go SantiaGo.
Mocht je nog twijfelen om mee te gaan twijfel niet, doe het!
Als je aarzelt groeit je angst, als je waagt, groeit je moed!
Linda
Ruud op de camino Frances
Ruud op de camino Frances van St Jean Pied de Port naar Logrono met Go SantiaGo.
Ik wilde de Camino lopen en dat zou dan van Porto naar Santiago de Compostela zijn. Ik zocht via internet naar adviezen van hoe je dit dan moest doen. Toen kwam ik op de website van Go SantiaGo.
Ik heb daarna een wandeladviesdag in Utrecht met Margaretha gedaan. Zij organiseert groepsreizen en zij helpt je dan op weg. Ze had op dat moment nog een plekje vrij om een week mee te lopen op de camino Frances van St-Jean-Pied-de-Port naar Logroño.
Van te voren krijg je door welke apps je kunt downloaden, want die zijn handig op de Camino. Ook geeft ze advies over je heen- en terugreis.
Als je bent aangekomen vertelt ze hoe dat allemaal in z'n werk gaat. Je bent wel met een groep maar je mag het toch zelf doen en dat is best wel fijn. Ze vertelt hoe het werkt en jij gaat het zelf doen. Klein voorbeeld; aankomst herberg, inschrijven, bed opzoeken, tas uitpakken, douchen, kleren wassen of in de wasmachine, en dan ben je klaar. Daarna gezamenlijk eten en dan naar bed.
En Margaretha is al die tijd in de buurt en stuurt je ook aan. Je start vaak gezamenlijk maar als je wil kan je ook alleen starten. Tijdens de reis vertelt ze ook wat er te zien is en soms vraagt ze om even bij elkaar te blijven en dan laat ze iets zien wat de moeite waard is. Bijvoorbeeld het 100 km punt. Dat is vanaf het begin tot 100 km verder daar zit dan een kantoor waar je een stempel kan krijgen. Of een speciale smederij wat heel bijzonder was of de wijnfontein; waar je uit de muur met je schelp wat wijn kon tappen in je schelp en dan opdrinken.
Wat voor mij een bijzonder moment was, was het slapen in een donativo herberg. Hier betaal je voor de volgende pelgrim en je mag zelf weten hoeveel je betaalt. Dat is best wel apart om mee te maken.
Wat ik ook heel mooi vond, was in een kerk slapen en daar ook gezamenlijk eten. Na het eten kon je mee de kerk in door een geheime ingang en ging je daar nog gezamenlijk in stilte en met je eigen gedachten zitten. Dat duurde niet zo lang, maar het was wel heel mooi om mee te maken.
Ik heb veel aan Margaretha haar adviezen gehad, en ben blij dat ik met haar mee gegaan ben. Zij heeft mij wel geleerd wat pelgrimeren is.
Ruud
André op de camino Via de la Plata
Camino Via de la Plata december 2024
Afgelopen december ben ik voor het eerst met Margaretha/GoSantiaGo mee geweest en hebben we met een hele leuke groep afwisselende mensen een stuk van de camino Via de la Plata van Sevilla tot aan Merida gelopen.
Mijn wandelavonturen zijn begonnen rond 2020. Daarvoor was het wandelen beperkt tot een boswandeling op de zondag; soms in een gekke bui wel tot iets meer dan 10 kilometer. En deelnemen aan de avond4daagse met de kinderen op de lagere school. Ergens rond 2020 ben ik in aanraking gekomen met een boekje van Jan Blokker Jr., 'Alle Wegen Naar Rome' en daarmee was een vuurtje aangewakkerd.
Na voorbereidingen en de nodige trainingen ben ik uiteindelijk op 1 mei 2022 vanuit mijn woonplaats Udenhout vertrokken. De voordeur achter mij dichttrekken en maar zien wat de dag mij brengt. Al met al een zeer bijzondere ervaring, waarbij ik het overgrote deel van de tocht door Duitsland en Zwitserland alleen heb gelopen. En ik moet zeggen dat ik het in mijn eentje best gezellig kan hebben, maar er zijn natuurlijk ook mindere momenten, waarin ik er grotendeels alleen voorstond. Motto: uiteindelijk zijn er genoeg vriendelijke mensen die je willen helpen en komt het allemaal goed. Op 8 augustus 2022 kwam ik in Rome aan en ben daar onthaald door mijn gezin; indrukwekkend en emotioneel natuurlijk na zo’n lange tijd, maar zoals gezegd een zeer bijzondere ervaring.
Na zo’n intensieve reis was het voor mij even pas op de plaats en bleef het bij kortere meerdaagse wandeltochten, waarbij de liefde voor het wandelen (alleen of samen) blijvend is aangewakkerd en ik inmiddels besef dat dit een heel belangrijk onderdeel is van mijn huidige leven. De vrijheid om te zien wat er zoal op je pad komt en dat je eigenlijk met heel weinig spullen bij je, je al een heel mooi avontuur kunt beleven door alleen maar de ene voet voor de andere voet te zetten.
In de tussentijd ben ik via Social Media in aanraking gekomen met Margaretha/GoSantiaGo; puur om de verhalen van anderen te kunnen lezen en een stukje van mijn eigen avontuur weer een beetje terug te halen. Tot er in september vorig jaar een berichtje kwam, dat er nog een plekje vrij was voor een wandeling in Zuid-Spanje van Sevilla naar Merida. Ach, laat ik mij puur informatief eens aanmelden voor de informatiesessie op Teams. En zo kwam van het een het ander en voor ik het wist, stond ik op de deelnemerslijst. Geen probleem!!! Wel nog even regelen met m’n werk, maar ook dat ging vlot. Thuis heb ik altijd mijn rugzakje en schoenen klaar staan, voor het geval zich in mijn werk- en privéplanning een gaatje voordoet om er even tussenuit te trekken. Dus dat maakt het al makkelijk.
De vlucht boeken vanaf Schiphol ging ook makkelijk, mede op aangeven van Margaretha. Dus 3 december was het op naar Schiphol en weer een onbekend avontuur. Voor mij vooral ook omdat dit eigenlijk de eerste keer dat ik met een groep ging wandelen en dat voor 10 dagen. Ik had wat gezichten vluchtig gezien via de Teams-meeting natuurlijk, maar dan nog. Hoe werkt dat ? Hoe zit het met het tempo ? Ach, loslaten is ook zo’n dingetje. Alles komt goed.
Op Schiphol was ik de eerste die (ruim van tevoren) aanwezig was. Wachten bij de gate zag ik al een andere man, duidelijk in wandeloutfit, een aantal keer zoeken voorbij lopen. ‘Ben jij Ruud?’. ‘Ben jij André?’ Dat was dus de eerste kennismaking en kort daarna verscheen Margaretha; tja, daar bestond geen twijfel over met haar GoSantiaGo.nl shirt haar 2 staartjes.
In Sevilla aangekomen gingen we gezamenlijk met de pendelbus naar de stad. Sevilla in Kerstsfeer !!!!!! Echt een aanrader en helemaal super.
Alle 3 sliepen we op een andere locatie en ik ging op zoek naar de andere 2 wandelaars (Jan-Daan en Cora); een brutaal telefoontje waar ze waren en hup ik zat zo bij ze aan tafel midden in een traditioneel Andalusisch restaurant. Het klikte meteen.
De eerste wandeldag was voor mij aftasten. Hoe is het om in een groep te lopen? Hoe doet Margaretha dat met zo’n groep? Achteraf vragen die er allemaal niet zo toe doen, want iedereen komt om op zijn/haar eigen manier te wandelen en te genieten. Andalusie in december was echt super. De temperatuur was zeer aangenaam en van de 10 dagen heb ik 9 dagen in korte broek gelopen. En wat een mooie landschappen en wat een vriendelijke mensen. Afwisselend albergues, hostels en zelfs een keer een appartement.
Het was mooi om de dag gezamenlijk te beginnen en als vanzelf ontstonden er gesprekken. En soms liepen we veel samen en soms ook ieder los van elkaar.
De aankomst in Merida zo samen was zeker bijzonder; mooi om dit gezamenlijk af te sluiten en ergens bizar dat de dag erna ieder zijn/haar eigen kant weer op gaat. Ook dat hoort bij pelgrimeren.
Ik heb met deze groep mooie mensen een onvergetelijk mooie tijd ervaren en wat hebben wij een plezier met elkaar gehad zeg. Mede dankzij de levende jukebox Jan-Daan, die uitbundig werd bijgestaan door Ruud. Dank jullie daar voor.
En dank Margaretha voor de mooie gesprekken en fijne begeleiding, want deze dagen smaakten naar meer en de neiging om verder te lopen richting Santiago is groot. Dus zeg nooit nooit.
Wandelgroet van André de Groot
Ilse op de camino Frances
De Camino Francès 2025-05.
In één woord GEWELDIG!
Voor 1,5 jaar geleden had ik nog maar weinig weet van de Camino. Over Margaretha had ik wel eens iets gehoord via een gemeenschappelijke vriendin. Die vriendin vertelde over haar wandeltochten in Spanje. En toen dacht ik: dat wil ik ook eens meemaken! En zo heb ik me spontaan aangemeld. Ik hou wel van wandelen en van avontuur.
Uiteraard ben ik me daarna meer in de camino gaan verdiepen en mijn hart ging steeds sneller kloppen.
2 mei 2025 was het zover, eindelijk met ons groepje op pad. En vanaf dag 1 tot dag 14 heb ik het als zeer geweldig ervaren.
Het is genieten van de natuur, de omgeving, de saamhorigheid, de gebondenheid met al die pelgrims van over de hele wereld. Vooral de eerste twee dagen, alleen maar klimmen, klimmen en klimmen, de Pyreneeën over was erg indrukwekkend. Mooie uitzichten, je hebt het idee dat je op de top van de wereld loopt.
Geen enkele dag was hetzelfde, elk pad had weer zijn eigen belevenis, uitdaging en charme. Veel mooie klaprozen, paarse distels en andere bloeiende planten. De ene keer had ik behoefte aan alleen lopen en de andere keer loop je weer samen. Je komt elkaar vanzelf weer tegen.
De herbergen waren ook heel gevarieerd. De ene keer wat luxer en de andere keer, gewoon op slaapmatjes op de grond. In kloosters, in kerken, alles hebben we meegemaakt met de bijbehorende ceremonies, wat de avonden ook weer heel bijzonder maakt.
Ik weet zeker dat ik nog een keer weer ga, sowieso wil ik nog een keer van Burgos naar Santiago lopen, de route afmaken, maar ook de Camino Portugese spreekt me aan. Eerst ergens weer tijd vrij maken, met een eigen bedrijf is dat wel eens moeilijk. Maar tijdens deze weken heb ik het wel even lekker los kunnen laten en heb ik intens genoten van mijn vrijheid, het buiten zijn en het eenvoudige leven vanuit je rugzak. Genoten van de contacten die je maakt met mensen over de hele wereld, waarbij iedereen om zijn eigen reden de Camino loopt.
Margaretha, bedankt voor alles, je doet het leuk op deze manier!
Ilse
Ineke op de camino Frances
Camino Portugues 2023
Op 5 september 2023 ben ik gestart op mijn allereerste Camino (de Portugese) met Margaretha en 3 andere vrouwen (2 woonachtig in Brussel).
Vanuit Porto hebben we eerst een stuk langs de kust gelopen over de houten vlonders. Mooi langs die schitterende oceaan. Daarna landinwaarts door een prachtige natuur met mooie rustige dorpjes. Geslapen werd er in Albergues in allerlei soorten en maten (Casa Fernanda en Casa Alternativo zijn aanraders op dit traject!).
We hebben klimmetjes en afdalingen gedaan en dankzij de goede wandelstokken ging dat super. Op 16 september kwamen we aan in Santiago samen met heel veel andere pelgrims.
Mijn wandelmaatjes gingen naar huis en ik heb in mijn eentje nog een stukje verder gelopen. Eerst naar Muxia en daarna door naar Finisterre (het einde van de wereld). Dit stukje Camino is een heel stuk rustiger, maar net zo mooi met als doel: de zee en de vuurtorens.
Een jaar later (12-9-24) heb ik opnieuw een stukje Camino gelopen. Nu zonder Margaretha, maar wel met 1 van mijn loopmaatjes van het jaar eerder. Deze keer zijn we gestart in Sarria en via Santiago weer naar Muxia en Finisterre. De eerste helft is heel druk, omdat men deze 100 km moet lopen om in aanmerking te komen voor de Compostela. De 2e helft is een stuk
rustiger met ook aanzienlijk minder koffieplekjes en Albergues. Ik heb opnieuw genoten en vond het jammer dat het afgelopen was.
Nieuwe plannen? Zeker!
Ik wil in april samen met mijn man een stuk van de Fishermen’s Trail lopen langs de kust in ZW Portugal. En mogelijk later dit jaar weer een ander stuk van de Camino.
Alleen wandelen is leuk, maar met een groepje vaak net even iets gezelliger!
Jan Daan op de camino Frances
Van St Jean Pied de Port naar Burgos - 285 km
Persoonlijke ervaring Jan Daan
2 tm 15 oktober 2023
Tijdens de kennismakingswandeling met Margaretha nam ik het besluit het alledaagse eens achter mij te laten en een sprong in het diepe te wagen. Margaretha’s uitleg, ervaring en de werkwijze van Go SantiaGo waren voor mij het zetje dat ik nodig had. Naast het vele trainen genoot ik van de voorbereidingen. Ik maakte een speurtocht langs alle bekende outdoorwinkels om het draaggewicht van mijn gevulde rugzak zo laag mogelijk te krijgen. Eerst lachte ik daar nog een beetje smalend om. Inmiddels weet ik beter.
Ook het uitvogelen van de reismogelijkheden vond ik leuk want het bracht mij op allerlei ideeën. De diverse app’s waren mij hierbij zeer behulpzaam. Ook goed om dat zelf weer eens uit te zoeken en mogelijk je verblijf te verlengen. Zo plakte ik er nog enkele dagen Bilbao aan vast.
De start over de Pyreneeën, onze eerste dagen vond ik pittig, zeg maar, zwaar. Gelukkig liepen wij niet in een dag naar Ronchesvalles maar stopten wij in een supermooie herberg. Het gevoel daar in de Pyreneeën te mogen lopen betekende veel voor mij. Het feit dat talloze pelgrims mij door de eeuwen heen zijn voorgegaan gaf dit geluksgevoel een extra dimensie.
De groep waarmee ik liep bleek in alle opzichten over geweldige good fibes te beschikken. Aanmoedigingen waren vanzelfsprekend, tegenslag werd overwonnen. Er ontstond een geweldige band. En ondanks het intensieve samen zijn had je toch tijd genoeg voor je zelf.
Elke dag was een verrassing, de prachtige natuur, de vergezichten, de weidsheid, de dorpjes en soms grote stilte. Ik heb van elke stap, licht en zwaar, genoten. Wij kwamen door dorpjes waar de tijd heeft stil gestaan. Soms bekroop mij het gevoel in het boek “100 jaar eenzaamheid” van Gabriel Márquez te lopen. De ontmoetingen met tal van pelgrims uit alle delen vond ik geweldig. Heerlijk om
samen onderweg te zijn en even een gesprek(je) aan te gaan. Allemaal met hetzelfde doel voor ogen.
Op het eind van de middag waren wij altijd benieuwd naar de herberg waar wij zouden verblijven. Margaretha wist meestal wel wat de beste was. Of er dan nog plek voor ons was, was dan de vraag. Liefst met zijn allen op een kamer. Meestal werden wij aangenaam verrast. En viel het wat tegen dan reageerde de groep… geen gepiep of gemor.. morgen wordt het beter. Zo zat ons groepje in elkaar.
Na ruim 15 dagen kwamen wij aan in Burgos en moest ik, met pijn in mijn hart, afscheid nemen van mijn nieuwe vrienden. Ik heb genoten van elke stap, soms heel vermoeiend maar het geluksgevoel dit te mogen en kunnen doen is alleen maar toegenomen.
De Camino heeft mij meer gebracht dan ik voor vertrek kon vermoeden. Als mij gevraagd wordt wat dan wel, dan zeg ik, loslaten, verandering, diepgang, ontmoetingen, aardig zijn en rust.
Een reünie die wij kort geleden vierden bevestigde mijn gevoel samen iets bijzonders beleefd te hebben. Met veel dank aan Margaretha!
Mijn volgende Camino staat al in de steigers. In mei 2024 van Leon en naar Santiago. Samen met Go SantiaGo en dan alleen verder naar Finisterre.
Jan Daan Berkhout
p.s. Mocht je nieuwsgierig zijn geworden beleef dan onze tocht op Polarsteps
(Margaretha Broersma gosantiago.nl)
Gerda op de camino Frances
Persoonlijke ervaring Gerda
Van Leon naar Santiago de Compostela - 320 km
5 tm 18 mei 2024 met Go SantiaGo
Ineens is het dan zover. Na weken van trainen is het dan zomaar 3 mei. Samen met een vriendin ga ik naar Spanje. We hebben een lekker dagje in Leon en morgen gaan wij de groep ontmoeten.
Zondagmorgen 9 uur staan wij met de groep bij de herberg waar wij onze pelgrim paspoorten kunnen ophalen. De regenjassen kunnen aan want de de hele dag zal de regen met ons mee lopen.
We lopen lekker en zo af en toe loop je met iemand en kan je een beetje kletsen. Het eerste hostel voelt wat onwennig maar beneden is een heel leuk barretje waar het warm is en je gezellig wat kunt drinken en eten. Voor onze natte kleding is genoeg ruimte om het op te hangen en voor de natte schoenen zijn kranten, helemaal top dus.
We voelen ons snel thuis en ja... vannacht gaat de eerste nacht worden in het stapelbed.
De volgende ochtend een lekker ontbijtje en het is droog en zonnig dus het lopen gaat super fijn hierdoor.
Veertien dagen lopen wij door het Spaanse landschap, het is echt een heel bijzondere ervaring. Je maakt onderweg van alles mee. Hele mooie ontmoetingen. Mooie emoties komen boven. Je loopt door prachtige natuur. Het voelt vrij. Het is ruim en groots. De natuur is zeer afwisselend. Je komt in allerlei bijzondere hostels. Het eten is altijd heel lekker en elke dag anders. We hebben heel veel lol met de groep, dat is super leuk. Het is heerlijk om elke dag maar weer zo'n grote afstand te lopen, het is soms zwaar maar je doet het gewoon en het voelt heerlijk als je het gedaan hebt.
Het is zo'n geweldig avontuur, ik heb er eigenlijk geen woorden voor. De sfeer in Spanje op de camino is ook zo leuk, heerlijk al die tentjes onderweg waar je even iets kunt eten of drinken. En de hele dag maar lopen, lopen, lopen, heerlijk!!!
De aankomst in Santiago is ongelofelijk, je bent zo ontzettend blij, geweldig daar op het plein voor die enorme kathedraal!! Het is echt waanzinnig!
Het is moeilijk om uit te leggen maar als je twijfelt om te gaan? zou ik zeggen: GEWOON DOEN!!
Groeten van een hele blije pelgrim,
Gerda
Astrid op de camino Portugues
Astrid op de camino
Mijn fascinatie voor het wandelen is ontstaan tijdens en na het lopen van het Pieterpad.
Hierna ontstond de wens om een keertje een camino te lopen, maar hoe pak je het aan?
Ik kwam Margaretha tegen op de fiets en wandelbeurs. Zij vertelde zo enthousiast over de camino en hoe zij een groep begeleid voor en tijdens de camino.
Dit gaf voor mij de doorslag om de camino Portugues kust te gaan doen.
Het was een fantastisch avontuur. De hele dag buiten zijn in de natuur. Het uitzicht op de zee, de vergezichten, de bossen soms een paar klimmetjes en weer afdalen, door prachtige oude stadjes of dorpen, het slapen in de albergues en natuurlijk het lekkere eten en het borrelen met elkaar. Dit en mede door Tinka, Marike, Rinie en Margaretha maakten deze reis heel bijzonder voor mij.
Ik genoot van alles!
Tijdens het wandelen ontmoet je ook veel mede pelgrims van over de hele wereld. Iedereen is even aardig en enthousiast en het leuke is dat je elkaar soms na een paar dagen weer treft of tegenkomt in een albergue.
Margaretha stimuleert dat het jouw camino is! Je loopt alleen of soms met elkaar. Niets moet, waardoor je de camino kan beleven op je eigen manier. Daarnaast leer je tijdens de camino van Margaretha veel handige tips en tricks die je eventueel voor een volgende camino ook goed kan gebruiken.
Ik kan iedereen aanraden om een camino avontuur met Margaretha te ondernemen, zodat je ook het ultieme gevoel van vrijheid kan beleven.
Ik ben nu al aan het dromen over mijn volgende camino.
Astrid
Christine op de camino Portugues
Christine - Camino Portugues van woensdag 2 september t/m dinsdag 16 september 2025
Eindelijk is het dan zo ver. Ik mag beginnen aan mijn eerste Camino!
Na het trainingsschema van 3 maanden gevolgd te hebben voel ik dat ik er klaar voor ben. Ik meld mij dinsdagochtend om 8.30 uur bij de kathedraal in Porto. Daar zal ik ook mijn medepelgrims in spe ontmoeten. En natuurlijk Margaretha die ons zal leren pelgrimeren.
Ik maak kennis met Margaretha, Anja, Geertje, Jacqueline, Constant en Jan Daan en we ontvangen ons pelgrimspaspoort. Dan gaat het echt beginnen, we hebben er zin in!
De camino Portugues kun je op 3 verschillende manieren wandelen en wij doen er een combinatie van. We beginnen met 2 dagen de kustroute te volgen. Over de vlonders de Atlantische Oceaan aan je linkerkant houden. Prachtig zoals de zee soms tekeer kan gaan! Het geluid van de branding verveelt nooit wat mij betreft. Na 2 dagen stappen we over op de centrale route. We gaan de binnenlanden van Portugal in.
Over de Portugese keitjes en door mooie dorpjes. We zien veel verschillende fruitbomen, ik heb sinaasappels, appels, vijgen, Kakifruit, granaatappels, citroenen en limoenen, kiwi en vooral veel druiven gezien. En de eucalyptusbomen die zo lekker ruiken. Vooral na een buitje. De pijlen volgen en de app op de telefoon voor als je toch eens twijfelt over de route. Met de uitleg van Margaretha erbij leren we hoe we een herberg kunnen vinden en waar we onderweg iets te eten en te drinken kunnen vinden.
De laatste dagen kiezen we de spirituele route. Deze is een dag langer lopen naar Santiago de Compostela maar wel veel mooier. Ruige natuur, pittige klimmetjes en spectaculaire afdalingen. Het is zo mooi, je kunt wel foto’s blijven maken. De sfeer in ons groepje is opperbest. We kunnen het allemaal goed met elkaar vinden. En we vinden het allemaal heel speciaal dat we dit mogen meemaken.
Op dinsdag 16 september komen we aan in Santiago de Compostela, wat is het mooi! Al die blije mensen die daar aankomen op het plein. Er wordt wat afgeknuffeld en foto’s gemaakt. En wat was het een schitterende reis. Ik kan wel zeggen dat ik van elke seconde en van elke meter genoten heb. Natuurlijk was het soms zwaar, maar ik had het voor geen goud willen missen. De herbergen, de ontmoetingen van mensen uit zoveel verschillende landen van over de hele wereld. Ons groepje dat een echte camino familie is geworden. En natuurlijk Margaretha die ons met al dit moois heeft willen laten kennismaken.
Ik ga het nooit vergeten.
Christine
Dank GoSantioGo. En ik ga weer verder in 2025!
Ruud op de camino Via de la Plata
Ruud - Via de la Plata december 2024
Vorig jaar maart ging ik met vervroegd pensioen. Ik ben iemand die van bewegen houdt, buiten zijn, in de natuur. Wat zou er mooier zijn om nu ik de tijd heb een lange voettocht te ondernemen. In etappes van steeds een aantal weken was wat ik bedacht had. Maar hoe pak ik dat dan aan?
Het eerste doel was ervaren hoe het is om alleen te lopen. Ik besloot het eerste deel van het Pelgrimspad in Nederland van Amsterdam mijn woonplaats naar Den Bosch te lopen.
Dat beviel heel goed. Ik bleek het goed met mezelf te kunnen vinden en ook in de avonden op een kamertje bij een Vrienden op de fietsadres vermaakte ik me prima met lezen, schrijven en muziek luisteren. Het was me wel duidelijk dat ik later in het jaar het tweede deel van dit pad wilde gaan lopen. Dit had ik gepland voor oktober.
In de tussentijd kwam ik op Facebook een aankondiging tegen van 2 Pelgrimsdagen in september in de Pelgrimsherberg in Vessem waar ik nog nooit van gehoord had. Ik maakte daar kennis met Margaretha van GoSantiaGo en nog 3 anderen die zoekende waren in het vormgeven van hun pelgrimage. Daar hoorde ik dat er in december een mogelijkheid was om met een klein groepje 10 dagen een stuk van de camino Via de la Plata te gaan lopen. Een soort proefcamino als het ware, onder begeleiding van Margaretha.
Lekker in december naar de zon en ervaren hoe het is om in het buitenland een stuk camino te lopen en te ervaren hoe het is om in pelgrimsherbergen te overnachten.
3 december 2024 was het dan zover. Ik ontmoette mijn reisgenoten, natuurlijk Margaretha als begeleider en verder Cora, Jan Daan en Andre. Margaretha leert ons dat het bij het lopen van de camino gaat om het loslaten van luxe en het loslaten van controle. Met de eerste heb ik niet zo’n moeite, maar de tweede……
Zo had ik voor mijn beide delen van het Pelgrimspad in Nederland alle overnachtingen al vooraf geboekt. Op dit gebied had ik dus nog wel wat te leren….
Leren pelgrimeren betekende voor mij dus leren omgaan met weinig tot geen privacy. Slapen op een slaapzaal, soms in het bovenste bed. Verdragen dat als ik beweeg degene onder mij daar misschien wel last van zou kunnen hebben. Daar vervolgens een groot deel van de nacht van wakker liggen. Verdragen dat we pas om 21 uur in de avond vaak pas een warme maaltijd konden gebruiken. Verdragen dat ik menselijk ben en ook menselijke geluiden maak in de aanwezigheid van anderen die ik nauwelijks ken.
Zo hadden we in een herberg een badkamer met douches, wastafels en een tweetal toiletten achter klapdeurtjes. Die ochtend stond Margaretha al voor de wastafel en ik achter de klapdeuren moest gaan zitten. Ik kondigde maar aan dat ik wellicht wat onprettige geluiden moest gaan maken en zodra ik ging zitten gebeurde dit ook. Beschaamd riep ik Jezus dat bedoelde ik nou,waarop Margaretha de historische woorden sprak: Ontspan maar! Nou, je begrijpt, ik ging meteen op slot en er lukte helemaal niets meer.
In de de dagen erna veroorzaakte het woord Ontspan vervolgens nog heel wat hilariteit!!
Leren Pelgrimeren!!!
Maar ik kan toch wel stellen dat ik weer verder gekomen ben met het verder durven vormgeven van mijn eigen toekomstige Camino, dankzij deze ervaringen, de klik met de groepsgenoten en de begeleiding van Margaretha die aan het einde van deze dagen haar volste vertrouwen in mij uitsprak dat ik het ook alleen kan.
Dank GoSantioGo. En ik ga weer verder in 2025!
Calista op de camino Frances 2025
Mijn Camino: hoe ik leerde pelgrimeren
Al jaren droomde ik ervan om een keer ‘de tocht der tochten’ te lopen, en dat is voor mij de Camino Francés. Dat gevoel begon al toen ik voor de eerste keer het boek van Paulo Coelho over de camino las. Ik werd gegrepen door de eeuwenoude traditie, de mystiek maar zeker ook de eenvoud die het lopen van De Weg met zich meebrengt. Toch duurde het nog zo’n 30 jaar voor ik de stap waagde.
Mijn grootste drive was dat ik besefte dat ik absoluut niet op een punt wilde komen waarop ik zou denken ‘Had ik maar…’. Toch vond ik het ook wel spannend en wist ik niet precies hoe ik het aan moest pakken.
Duwtje
Al googlend kwam ik terecht op de website van GoSantiago. Wow, dat was precies het duwtje wat ik nodig had. Ik begon te plannen: ik wilde de tocht lopen om mijn 60e verjaardag te markeren. Ik zou de eerste twee weken met Margaretha meelopen en daarna zelf verder lopen naar Santiago. En ook belangrijk: ik vertelde anderen over mijn plan. Zo werd het steeds werkelijker.
Het inspireerde zelfs mijn vriendin Linda om ook mee te gaan. En dus zetten we op vrijdag 2 mei in onze ingelopen schoenen, de eerste stappen op het pad, samen met Margaretha en vier andere pelgrims. Het was meteen flink klimmen in de Pyreneeën, iets wat ik ondanks de voorbereidingen met het wandelschema van 12 weken, behoorlijk pittig vond. Aan het eind van de eerste traject naar Borda begon het te regenen en stormachtig te waaien. Dat vond ik best spannend en wat fijn dat Margaretha er was om mij gerust te stellen en met mij mee te lopen.
Eigen camino
Na de derde dag merkte ik dat mijn lijf al een stuk sterker was en dat ik meer vertrouwen kreeg in mijn kunnen. En dat gezelschap leuk was, maar dat ik het ook heerlijk vond om lekker alleen te lopen, in stilte. Gelukkig is daar ook ruimte voor. Je loopt tenslotte je eigen camino. De eerste keer dat we los van elkaar van start gingen liep ik op een prachtig pad met aan één kant bos en aan de andere kant open weide. Er waren geen andere pelgrims te bekennen en ik voelde me euforisch: yes, hier loop ik dan gewoon, op de camino!
Vijf weken lopen
In de twee weken tot aan Burgos heb ik erg genoten van het gezelschap van mijn medepelgrims. En van de fijne adresjes waar we overnachtten, allemaal geregeld door Margaretha. Toch kwam het moment dat zij naar huis gingen en Linda en ik door zouden lopen. Ik heb me even afgevraagd waarom ik dat wilde, zo vervuld als ik was van die eerste twee weken. Maar ik ben heel blij dat ik dit pelgrimsleven ruim vijf weken lang heb mogen ervaren. De stukken tussen Burgos en Leon en tussen Leon en Santiago hebben echt hun eigen karakter, waardoor het een heel afwisselende tocht is. Door het lopen met Margaretha waren Linda en ik door de wol geverfd en ging de gezamenlijke tocht naadloos over in onze eigen camino. Al denk ik dat het ook genoeg was geweest om een week met Margaretha te lopen. Dat geeft dan nog meer gelegenheid om contact te maken met pelgrims die ook de hele tocht naar Santiago doen. En volgens mij zijn de reizen die Margaretha nu aanbiedt ook al wat korter.
Doen!
Mocht je erover denken om met haar mee te gaan: twijfel niet langer, maar doe het gewoon. En als je in Saint Jean Pied de Port start, loop dan als je kunt nog wat door, in elk geval tot aan Burgos. Want het euforische gevoel van mijn derde dag is gebleven en dat gun ik iedereen. De landschappen, de dorpjes, de herbergen en de hospitalieros, de ontmoetingen met medepelgrims, de lol, het afzien gevolgd door de hallelujas én de ruimte die het geeft in je hoofd, maken het een ervaring om nooit meer te vergeten. En het smaakt naar meer!
Calista van Amerongen
Rinie op de camino Portugues 2025
Rinie - camino Portugues april 2025
De persoonlijke ervaring van deelneemster Rinie (op de camino Portugues 2025-04)
Geloof, Hoop en Liefde
Geloof
De Camino lopen is zo bijzonder.
Geloven in jezelf, het vertrouwen hebben dat je het kunt.
En wie kan je daar beter bij helpen dan Margaretha? Zij inspireert, geeft goede adviezen en zij gelooft in je.
Hoop
Al langere tijd had ik de hoop dat ik ooit de camino eens zou lopen. En toen liep ik in Vessem op 25 juli 2024 letterlijk tegen haar op, terwijl ze pelgrimsdienst had. Er was net een plek vrij gekomen en dit was voor mij het teken dat het het juiste moment was. Hoop werd vertrouwen en dat versterkte tijdens het lopen. Alles viel op zijn plek. Dat wat moest gebeuren, gebeurde. De meest bijzondere dingen kwamen op mijn pad en een diep vertrouwen in het pad dat ik moest lopen, openbaarde zich.
Liefde
Tijdens het lopen kom je in diepe verbinding met jezelf en met de anderen. Puur uit Liefde. Alle vernislagen verdwijnen en het echte contact ontstaat.
Margaretha wist als geen ander er te zijn op die momenten dat je even wankelde of diep geraakt werd. Wat voelde dat warm. Dankbaar dat ik met haar mijn eerste Camino mocht lopen.
Op naar meer.
Mijn pelgrim hart staat open
Rinie
Hanny op de camino Frances
Van Leon naar Santiago de Compostela - 315 km
Persoonlijke ervaring Hanny
1 tm 15 mei 2023
Na het enthousiaste verhaal gelezen te hebben in Libelle van Margaretha, besluit ik me aan te melden voor een kennismakingswandeling.
Het klikt goed met Margaretha en we plannen samen de data voor de camino Frances vanaf Leon naar Santiago. Dit wordt dan van 2 tot en met 15 mei 2023, zodat ik finish op mijn 60e verjaardag op het plein in Santiago!
Samen met Hilly, Esther, Bart, Carin en Margaretha gaan we de uitdaging aan. Het was een prachtige tocht met een verassend ontvangst van mijn familie in Santiago, een
reis om nooit meer te vergeten en waar ik nog steeds met een glimlach aan terug denk.
Het landschap vanaf Leon is erg afwisselend, bergen, bossen, vergezichten, kronkelpaadjes, mooie dorpjes, aardige mensen en onderweg kom je de hele wereld tegen met ieder zijn eigen verhaal.
Je kunt je eigen tempo lopen, alleen of in gezelschap. Margaretha zorgde iedere dag voor een verblijf en bij aankomst was er met ons groepje een moment van overwinning van weer een mooie dag.
Heerlijk om bezig te zijn in de buitenlucht en de zorgen van alledag te vergeten. Ik heb er enorm van genoten en vond het fijn om aan te sluiten bij een groepje van Go SantiaGo.
In november 2024 hoop ik weer mee te gaan voor een nieuwe camino, namelijk de camino Ingles + Santiago>Muxia>Finisterre.
Mijn eerste tocht smaakt naar meer!
Hanny
Christian op de camino Portugues
Persoonlijke ervaring Christian
Van Porto naar Santiago 1 tm 14 april 2024
Wandelen
Mijn hele leven -in het gezin van oorsprong en met mijn eigen gezin- hebben wij een hond in huis, dus wandelen is een vast dagelijks onderdeel van mijn bestaan. Veel gewandeld in de bergen, wat ik met mijn man Bart ook nog steeds graag doe. En wij wandelen veel langs de kustlijn op ons geliefde eiland Terschelling.
Een Camino lopen is mijn wandeldroom.
Voorwaarden
Na het lezen van een berichtje - in tijdschrift Libelle onder het kopje Denktank- van Margaretha, volg ik haar nieuwsbrief en geplande wandeltochten, elke keer met de agenda in de hand en de beschrijving van de specifieke Camino. In de nieuwsbrief van September 2023 valt alles voor mij op de juiste plek, de geplande data en voor het eerst de kustroute. Ik zoek contact met Margaretha schrijf mij in en ontvang het trainingsschema en de inpaklijst. Een vriendin van mij, Femia, vraagt of ik nog een wandelaar kan gebruiken en sluit zich na overleg ook aan. In december 2023 vindt via Teams de kennismaking plaats met de rest van de groep en er wordt een groepsapp aangemaakt.
Voorbereiding
Eigenlijk heb ik geen enkele verwachting. Mijn leven staat op dit moment in het teken van de zorg voor mijn ouders, het afscheid en ik kijk uit naar de Camino als tijd van ontspanning door inspanning en rust in mijn hoofd. Hoop met deze time-out weer even op de resetknop te kunnen drukken!
Het trainingsschema zet ik netjes in mijn agenda en probeer ik zo goed mogelijk te volgen. Daarnaast neem ik mij heilig voor om de max van 7 kg aan bepakking te reduceren tot 5 kg! En het lukt mij dan ook met 5,5 kg te vertrekken!
Wandeltocht
Het is bijzonder 6 totaal verschillende vrouwen die samen elk voor het eerst (op één na) aan een pelgrimstocht beginnen van 300 km, 14 dagen lang. En het werkt! De energie in de groep is goed, je loopt samen en alleen, afwisselend, het gaat bijna vanzelfsprekend. Het hier en nu is het belangrijkste, tijd voor jezelf, maar de gesprekken gaan ook de diepte in en we lachen wat af! Mijn liefde voor fotografie zet ik in voor een reisverslag in beeld. En mijn yoga helpt mij elke dag op de slaapzaal in bed mijn lichaam te rekken en strekken. Ik krijg zelf voor het eerst tijdens wandelen last van blaren en Hilly verzorgd deze deskundig en met liefde elke dag weer. De Teva sandalen op de inpaklijst hebben mijn rugzak niet gehaald: voor twee weken iets aanschaffen wat ik daarna nooit meer zal gebruiken, dan moet ik het nut ervan wel inzien. Op dag 9 lukte het niet meer om pijnvrij mijn wandelschoenen te gebruiken, van Nicoline mag ik haar Teva sandalen in mijn maat lenen. Mijn redding!
Margaretha Go SantiaGo
Vanaf het eerste contact weet zij als gids alles in goede banen te leiden. Het trainingsschema en de inpaklijst zijn zorgvuldig samengesteld. Elke vraag vooraf wordt bijna direct beantwoord. Zij is tijdens de tocht betrokken bij een ieder, afwisselend op de voor- en achtergrond. Na mijzelf, is zij degene die mijn Camino mogelijk heeft gemaakt. Zij is iemand met een missie en oog voor haar medemens! Dankbaar dat onze paden hebben gekruist …
“De Camino geeft je wat je nodig hebt.”
Dit kan ik alleen maar onderkennen….
Aart op de camino Frances
einde caminodag
Ik heb de Camino Frances gelopen van St Jean PdP naar Burgos met Margaretha afgelopen mei.
Heel veel over gelezen en al best wat kilometertjes gemaakt. De Vierdaagse van Nijmegen en vooraf goed geoefend met drie meiden. Twee jaren achter elkaar, en dat ging best goed. In mijn baan de laatste vijftien jaar bij CIOS Zuidwest heb ik ook een aantal landkampen mee gedaan, dus ook best veel lopen met leerlingen (en rugzak met tent door de Ardennen). Maar ook al best lang last van Reuma (artritis en artrose) met gevolg: twee nieuwe heupen in de Corona tijd (kon snel na de operaties weer online lesgeven en heb mijn oefenprogramma’s met Fysio netjes gedaan).
En dan de Camino: een hele goede kok (vreemd, maar van hoog niveau) liep ook een stukje Camino om tot zichzelf te komen. Waarom wilde ik dan graag die Camino lopen?? Best altijd op hoog niveau gezeild, maar verder totaal geen feeling met balsporten. Is het daarom dat ik de Camino wilde lopen??
Ook wel een beetje omdat je het echt zelf moet doen, niet afhankelijk van teamleden, en wanneer het niet lukt dan heb je het in ieder geval geprobeerd. Kortom: ik ga het zelf doen!
En maar zoeken op Internet naar hoe je een en ander moet voorbereiden, totdat ik de site GosantiaGo.nl tegen kwam. Dat sprak me wel aan, een begeleider die op de achtergrond mee helpt maar je het toch alleen laat doen. Da’s wel handig. Dus ik heb me aangemeld.
Zaterdag 21 december 2024 het eerste contact en 24 december het inschrijfformulier ingevuld. In de maand januari (factuur betaald), continu met het idee dat ik nog kon afhaken (ik wilde tenslotte graag alleen lopen) maar niet gedaan. Toch wel prettig die steun op de achtergrond.
Op 22 januari de eerste ontmoeting met het groepje. Dan komen de mailtjes over praktische zaken en de reis er naartoe, etc. Mijn vrouw wilde me wel met de camper naar St Jean brengen, maar dat vond ik geen goed idee, dan zou ik me nog voor de start kunnen bedenken. Dus ging ik begin mei met de trein naar Bayonne en sliep daar in een hostel. Wel lachen, want in het hostel was een Engelsman eerst zijn sleutels kwijt (lagen in de afgesloten kluis) en 's morgens was zijn shampoo door heel zijn rugzak gelopen. De volgende dag met de trein naar St Jean en ingecheckt in de eerste herberg Gite de la Porte Saint Jacques. Deze albergue was een tip van Margaretha, die ’s avonds daar ook aankwam.
De hele camino ga ik niet beschrijven, die staat in Margaretha’s blog op Polarsteps, maar nu gaat het alleen om mijn ervaring: Margaretha was er altijd, en toch liep je je eigen Camino. Heerlijk om aan het einde van de wandeling een koud biertje met haar te drinken (zij wilde graag alcoholvrij, maar dat kon soms niet) en vaak gedacht halverwege de dag dat ik nu echt zou stoppen en niet verder lopen. Ikzelf zou alles graag precies vooraf vastleggen, maar dat was echt niet nodig (iedere avond vroeg ik Margaretha of het niet handig zou zijn om alvast de volgende te reserveren...)
Na het biertje, de maaltijd en de slaap toch ’s morgens weer vol goede moed verder gelopen, en tot aan Burgos geen vervelende zaken mee gemaakt.
Omdat ik mijn schoenen lastig aan kreeg, wilde ik die halverwege de dag niet uittrekken. Maar soms zaten mijn tenen over elkaar in een soort van kramp, dus na wijze raad van Margaretha toch maar af en toe mijn schoenen uit gedaan, en dat was toch wel heel erg fijn (opluchting). Geen enkele blaar gehad, dus da’s al een goed gevoel.
En in Burgos (samen met Ilse, Ellen, Roel, Linda, Calista en Margaretha) werd ik binnen gehaald door mijn eigen meisje Els, en dat was erg fijn.
Kortom, zeer geslaagd en fijn dat Margaretha ons wilde begeleiden. Calista en Linda zijn met z'n tweeën verder gelopen en hebben gelukkig Santiago bereikt!
Aart
